Bogarodzicy Dziewcy Niepokalanie Poczętej
Nasze naśladowanie Chrystusa przez profesję i praktykę rad ewangelicznych prowadzi nas do uobecniania Chrystusa w świecie przez osobiste świadectwo. Im bardziej upodabniamy się do Niego, tym bardziej czynimy Go obecnym w świecie.
Duchowość
Duchowość naszej rodziny zakonnej znajduje wyraz w specyficznym charyzmacie Zgromadzenia, którym służy ono Kościołowi i poszczególnym wiernym. Jest nim
radosna i pełna prostoty służba na wzór Chrystusa Sługi i Najświętszej Maryi Panny Służebnicy Pańskiej, zwłaszcza wychowywanie dzieci, pomoc najuboższym, a także pielęgnowanie chorych.
Konstytucje 12
Wzorem uległości wobec Ducha Świętego w procesie ustawicznego odwzorowywania w sobie postawy Jezusa Chrystusa, całkowicie oddanego sprawom Ojca (por. Łk 2, 49), jest dla sióstr główna Patronka Zgromadzenia – Bogarodzica Dziewica Niepokalanie Poczęta, która
przez wiarę bezwzględnie powierzyła siebie Bogu, a zarazem całkowicie poświęciła samą siebie, jako Służebnicę Pańską, Osobie i dziełu swojego Syna.
Konstytucje 10

Czystość
Czystość, która jest „bramą” dla całego życia konsekrowanego i „najpiękniejszą ozdobą Służebniczek”, siostry cenić będą jako niezwykły dar łaski.
Ubóstwo
Siostry obierają dobrowolne ubóstwo, aby pełniej otworzyć się na miłość Ojca i upodobnić się do Chrystusa, „który będąc bogaty, dla nas stał się ubogim”.
Posłuszeństwo
Ewangeliczna rada posłuszeństwa, podejmowana jest w duchu wiary i miłości do naśladowania Chrystusa posłusznego aż do śmierci.
Duchowość maryjna bł. Edmunda Bojanowskiego wyraziła się w założeniu przez Niego Zgromadzenia. Dla służebniczek wszystkich pokoleń Maryja ma być Matką i wzorem. Siostry mają Ją kochać, czcić i naśladować w swym życiu oddanym całkowicie Bogu pamiętając, że bez Niej trudno byłoby żyć na świecie.
Założyciel przyodział swoje siostry w maryjne szaty. Nazwą, ubiorem, stylem życia, pracą i apostołowaniem, a także sposobem przeżywania świąt maryjnych i całą duchową formacją miały i mają ukazywać, że są własnością Maryi.
To szczególne posłannictwo obrazuje list bł. Edmunda do nowicjuszki, w którym z okazji obłóczyn napisał:
Widziałem was jeszcze w sukniach różnokolorowych, jak różnokolorowymi szatami przyodziewane są pola, łąki, kwiaty i cały świat, z którego wyszłyście. Dziś niebieskie sukienki wasze i białe welony ukazują, że nie światu, ale Niebieskiej Królowej służycie.
list do s. Karoliny Student, 30.08.1867 r.

Do dnia dzisiejszego za wzorem wskazanym przez Założyciela, ważniejsze wydarzenia w życiu Służebniczek, jak wstąpienie do Zgromadzenia, przyjęcie do postulatu, nowicjatu, śluby zakonne łączone są z maryjnymi świętami.
W formacji zakonnej służebniczek przykład Maryi dziewiczej Oblubienicy pomaga siostrom w codziennej służbie.
Za Jej wzorem Siostry uczą się kroczyć do Ojca za Chrystusem drogą dziecięctwa duchowego, zawierzając bezgranicznie Jego ojcowskiemu Miłosierdziu i Opatrzności.
Powołanie
Kandydatura


Postulat
W Polsce kandydatura i postulat odbywa się w domu macierzystym, Krakowska 15, 39-200 Dębica. W Boliwii kanydatura odbywa się w Cochabamba, a postulat Callajchulpa – Tiquipaya.
Nowicjat
W Polsce dom nowicjatu znajduje się w Tuchowie, ul. Zielona 10, 33-170 Tuchów, tel. 014 652 58 36, email: nowicjat@siostry.net. W Boliwii – Callajchulpa – Tiquipaya.

Św. Jan Paweł II o bł. Edmundzie
13.06.1999 r. Ojciec Święty Jan Paweł II zaliczył Edmunda Bojanowskiego do grona błogosławionych, czyniąc go patronem laikatu. Powiedział wtedy o nim:
Apostolstwo miłosierdzia wypełniło (…) życie bł. Edmunda Bojanowskiego. (…) Wiedziony pełnym wrażliwości rozeznaniem potrzeb, dał początek licznym dziełom wychowawczym, charytatywnym, kulturalnym i religijnym, które wspierały materialnie i moralnie rodzinę wiejską. Pozostając świeckim człowiekiem, założył dobrze w Polsce znane Zgromadzenie Sióstr Służebniczek Bogarodzicy Dziewicy Niepokalanie Poczętej. We wszystkich działaniach kierował się pragnieniem, by wszyscy ludzie stali się uczestnikami odkupienia. Zapisał się w pamięci jako „serdecznie dobry człowiek” (…). W swojej bogatej działalności daleko wyprzedził to, co na temat apostolstwa świeckich powiedział Sobór Watykański II. Dał przykład ofiarnej i mądrej pracy dla człowieka, Ojczyzny i Kościoła.
